Dydaktyka specjalna SP-DYD

TREŚCI PROGRAMOWE:
WYKŁADY:
1. Dydaktyka specjalna jako nauka teoretyczna i empiryczna. Podział dydaktyki specjalnej na dydaktyki szczegółowe. Dydaktyka specjalna w kontekście porównawczym i interdyscyplinarnym. Dyadaktyka specjalna jako dziedzina teoretyczno - praktyczna.
2. Koncepcje i systemy dydaktyczne kształcenia specjalnego. Wzorce edukacyjne w odniesieniu do grupy osób ze zróżnicowanymi potrzebami edukacyjnymi, a dydaktyka specjalna.
3. Dostosowanie warunków edukacji do specjalnych potrzeb edukacyjnych uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
4. Zasady, metody, proces kształcenia w aspekcie trudności związanych ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi uczniów z różnymi zaburzeniami w rozwoju - analiza wybranych metod pracy edukacyjno - terapeutycznej.
5. Miejsce i rola dydaktyki specjalnej w szkolnictwie ogólnodostępnym. Analiza badań empirycznych i praktyki pedagogicznej.

TREŚCI ĆWICZEŃ:
- Wybrane metody wspomagające proces kształcenia i wychowania uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi: gry dydaktyczne; rozrywki umysłowe; gry interakcyjne rozwijające kompetencje społeczne, wspomagające zdolności poznawcze, rozwijające sprawność motoryczną i sensoryczną; metody aktywizujące do rozwiązywania problemów w twórczy sposób, do efektywnego współdziałania w zespole, do rozwoju sprawności umysłowych i osobistych zainteresowań; metoda baśniowych spotkań; metody i techniki oddziaływania instrumentalnego – „Szkoła super”, praktyka pozytywna, autokorekcja, hiperkorekcja, modelowanie; techniki Freineta; metoda projektów; mapy myśli; metody rozwijające umiejętność uczenia się; metody relaksacyjne – trening wizualizacji; metody rozwijające kreatywność.

TREŚCI PROGRAMOWE:
WYKŁADY:
1. Dydaktyka specjalna jako nauka teoretyczna i empiryczna. Podział dydaktyki specjalnej na dydaktyki szczegółowe. Dydaktyka specjalna w kontekście porównawczym i interdyscyplinarnym. Dyadaktyka specjalna jako dziedzina teoretyczno - praktyczna.
2. Koncepcje i systemy dydaktyczne kształcenia specjalnego. Wzorce edukacyjne w odniesieniu do grupy osób ze zróżnicowanymi potrzebami edukacyjnymi, a dydaktyka specjalna.
3. Dostosowanie warunków edukacji do specjalnych potrzeb edukacyjnych uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
4. Zasady, metody, proces kształcenia w aspekcie trudności związanych ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi uczniów z różnymi zaburzeniami w rozwoju - analiza wybranych metod pracy edukacyjno - terapeutycznej.
5. Miejsce i rola dydaktyki specjalnej w szkolnictwie ogólnodostępnym. Analiza badań empirycznych i praktyki pedagogicznej.

TREŚCI ĆWICZEŃ:
- Wybrane metody wspomagające proces kształcenia i wychowania uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi: gry dydaktyczne; rozrywki umysłowe; gry interakcyjne rozwijające kompetencje społeczne, wspomagające zdolności poznawcze, rozwijające sprawność motoryczną i sensoryczną; metody aktywizujące do rozwiązywania problemów w twórczy sposób, do efektywnego współdziałania w zespole, do rozwoju sprawności umysłowych i osobistych zainteresowań; metoda baśniowych spotkań; metody i techniki oddziaływania instrumentalnego – „Szkoła super”, praktyka pozytywna, autokorekcja, hiperkorekcja, modelowanie; techniki Freineta; metoda projektów; mapy myśli; metody rozwijające umiejętność uczenia się; metody relaksacyjne – trening wizualizacji; metody rozwijające kreatywność.

Literatura obowiązkowa do wykładów:

Pągowska, M. (2017). Dydaktyka specjalna - teoretyczne i empiryczne podstawy kształcenia uczniów wymagających specjalnej realizacji potrzeb edukacyjnych. W: J. Głodkowska (red.). Dydaktyka specjalna - przegląd „jedności w zróżnicowaniu” ze względu na uczestników procesu kształcenia. Wydawnictwo APS, Warszawa.;

Głodkowska, J. (red.). (2015), Dydaktyka specjalna - przegląd „jedności w zróżnicowaniu” ze względu na uczestników procesu kształcenia. Wydawnictwo APS, Warszawa.;

Głodkowska, J.(red). (2010). Dydaktyka specjalna w przygotowaniu do kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi: podręcznik akademicki. Warszawa: APS.

Literatura do ćwiczeń:

1. Kubiczek B., Metody aktywizujące. Jak nauczyć uczniów uczenia się.
2. Vopel K.W. Gry i zabawy interakcyjne dla dzieci i młodzieży, Kielce, Jedność; cz. 1,2,3,4; (s.5 – 16).
3. Chałas K. , Metoda projektów i jej egzemplifikacja w praktyce, Warszawa,
4. Goźlińska E., Jak skonstruować grę dydaktyczną, WSiP, Warszawa
5. Haring N.G., Schiefelbusch R.L. (red.), Nauczanie specjalne, PWN, Warszawa, rozdział 10 pt. Podsumowanie: Szkoła Super
6. Nathan H. Azrin i Viktoria A. Besalel, Jak stosować praktykę pozytywną, autokorekcję i hiperkorekcję, S. Striefel, Jak uczyć przez modelowanie i imitację
7. Semenowicz H., Freinet w Polsce, WSiP, Warszawa, Kłosińska T. , Droga do twórczości. Wdrażanie technik Celestyna Freineta, Kraków, Impuls.
8. Kapica G. Rozrywki umysłowe w nauczaniu początkowym, Warszawa
9. Buzan, B. Buzan, Mapy twoich myśli, Wydawnictwo RAVI, ŁÓDŹ

Literatura obowiązkowa do wykładów:

Pągowska, M. (2017). Dydaktyka specjalna - teoretyczne i empiryczne podstawy kształcenia uczniów wymagających specjalnej realizacji potrzeb edukacyjnych. W: J. Głodkowska (red.). Dydaktyka specjalna - przegląd „jedności w zróżnicowaniu” ze względu na uczestników procesu kształcenia. Wydawnictwo APS, Warszawa.;

Głodkowska, J. (red.). (2015), Dydaktyka specjalna - przegląd „jedności w zróżnicowaniu” ze względu na uczestników procesu kształcenia. Wydawnictwo APS, Warszawa.;

Głodkowska, J.(red). (2010). Dydaktyka specjalna w przygotowaniu do kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi: podręcznik akademicki. Warszawa: APS.

Literatura do ćwiczeń:

1. Kubiczek B., Metody aktywizujące. Jak nauczyć uczniów uczenia się.
2. Vopel K.W. Gry i zabawy interakcyjne dla dzieci i młodzieży, Kielce, Jedność; cz. 1,2,3,4; (s.5 – 16).
3. Chałas K. , Metoda projektów i jej egzemplifikacja w praktyce, Warszawa,
4. Goźlińska E., Jak skonstruować grę dydaktyczną, WSiP, Warszawa
5. Haring N.G., Schiefelbusch R.L. (red.), Nauczanie specjalne, PWN, Warszawa, rozdział 10 pt. Podsumowanie: Szkoła Super
6. Nathan H. Azrin i Viktoria A. Besalel, Jak stosować praktykę pozytywną, autokorekcję i hiperkorekcję, S. Striefel, Jak uczyć przez modelowanie i imitację
7. Semenowicz H., Freinet w Polsce, WSiP, Warszawa, Kłosińska T. , Droga do twórczości. Wdrażanie technik Celestyna Freineta, Kraków, Impuls.
8. Kapica G. Rozrywki umysłowe w nauczaniu początkowym, Warszawa
9. Buzan, B. Buzan, Mapy twoich myśli, Wydawnictwo RAVI, ŁÓDŹ

Metody kształcenia: Wykład, prezentacje multimedialne, metody aktywizujące, projekty grupowe, gry dydaktyczne, gry interakcyjne, praca z tekstem źródłowym.

Nakład pracy studenta:
Godziny kontaktowe (wykład, ćwiczenia) - 30;
Przygotowanie się do zajęć, lektury - 25;
Przygotowanie się do egzaminu - 20;
Przygotowanie referatu, eseju, prezentacji - 15;
Inne formy - 15;
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Sumaryczna liczba punktów ECTS 4.

Metody kształcenia: Wykład, prezentacje multimedialne, metody aktywizujące, projekty grupowe, gry dydaktyczne, gry interakcyjne, praca z tekstem źródłowym.

Nakład pracy studenta:
Godziny kontaktowe (wykład, ćwiczenia) - 30;
Przygotowanie się do zajęć, lektury - 25;
Przygotowanie się do egzaminu - 20;
Przygotowanie referatu, eseju, prezentacji - 15;
Inne formy - 15;
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Sumaryczna liczba punktów ECTS 4.