Rozszerzona diagnoza logopedyczna dzieci - projekt badawczy LO-2F-RLZ

TREŚCI PROGRAMOWE

WYKŁADY:

1. Wprowadzenie w diagnozowanie logopedyczne osób z zaburzeniami w komunikacji.
2. Kompetencje logopedy umożliwiające podjęcie się diagnozowania w przypadkach złożonych zaburzeń w komunikacji.
3. Różnice w metodologii diagnozowania logopedycznego osób, u których zaburzenia w komunikacji językowej zostały wywołane jednym albo złożonymi patomechanizmami.
4. Zestawienie form zaburzeń mowy w świetle praktyki logopedycznej – niesklasyfikowane zaburzenia mowy o złożonym patomechanizmie (porównanie form zaburzeń mowy o pojedynczych i złożonych patomechanizmach).
5. Uszczegółowienie procedury całościowego badania logopedycznego w przypadkach złożonych zaburzeń w porozumiewaniu się (konieczność uzupełniania dodatkowymi badaniami pedagogiczno-logopedycznymi) - możliwe interpretacje wyników badania
6. Programy usprawniania logopedycznego wraz z ich celami w przypadkach złożonych zaburzeń w porozumiewaniu się.
7. Zasady opracowania opinii logopedycznej.

ĆWICZENIA:
1. Schemat opinii logopedycznej.
2. Schemat programów usprawniania logopedycznego z uwzględnieniem ich celów w przypadkach złożonych zaburzeń w porozumiewaniu się.
3. Różnice w metodologii diagnozowania logopedycznego osób, u których zaburzenia w komunikacji językowej zostały wywołane złożonymi patomechanizmami.
4. Opisy mocnych stron badanej osoby i objawów zaburzeń mowy oraz wpływ złożonych patomechanizmów na jej rozwój (funkcjonowanie) ze szczególnym uwzględnieniem stanu komunikacji poprzez: przykładowe prezentacje studiów przypadków w wykonaniu wykładowcy.

LABORATORIA:

1. Praktyczne zastosowanie wiedzy dotyczącej rozszerzonej diagnozy logopedycznej:
2. Opisy mocnych stron badanej osoby i objawów zaburzeń mowy oraz wpływ złożonych patomechanizmów na jej rozwój (funkcjonowanie) ze szczególnym uwzględnieniem stanu komunikacji poprzez: prezentacje studiów przypadków w wykonaniu par studentek (na podstawie relacji z wcześniej przeprowadzonego samodzielnie badania i nagrań na DVD) ze szczegółowym omówieniem: diagnozy wraz z uzasadnieniem, rokowań dotyczących dalszego rozwoju mowy u podopiecznych oraz planu usprawniania logopedycznego z zaznaczeniem celu terapii.

TREŚCI PROGRAMOWE

WYKŁADY:

1. Wprowadzenie w diagnozowanie logopedyczne osób z zaburzeniami w komunikacji.
2. Kompetencje logopedy umożliwiające podjęcie się diagnozowania w przypadkach złożonych zaburzeń w komunikacji.
3. Różnice w metodologii diagnozowania logopedycznego osób, u których zaburzenia w komunikacji językowej zostały wywołane jednym albo złożonymi patomechanizmami.
4. Zestawienie form zaburzeń mowy w świetle praktyki logopedycznej – niesklasyfikowane zaburzenia mowy o złożonym patomechanizmie (porównanie form zaburzeń mowy o pojedynczych i złożonych patomechanizmach).
5. Uszczegółowienie procedury całościowego badania logopedycznego w przypadkach złożonych zaburzeń w porozumiewaniu się (konieczność uzupełniania dodatkowymi badaniami pedagogiczno-logopedycznymi) - możliwe interpretacje wyników badania
6. Programy usprawniania logopedycznego wraz z ich celami w przypadkach złożonych zaburzeń w porozumiewaniu się.
7. Zasady opracowania opinii logopedycznej.

ĆWICZENIA:
1. Schemat opinii logopedycznej.
2. Schemat programów usprawniania logopedycznego z uwzględnieniem ich celów w przypadkach złożonych zaburzeń w porozumiewaniu się.
3. Różnice w metodologii diagnozowania logopedycznego osób, u których zaburzenia w komunikacji językowej zostały wywołane złożonymi patomechanizmami.
4. Opisy mocnych stron badanej osoby i objawów zaburzeń mowy oraz wpływ złożonych patomechanizmów na jej rozwój (funkcjonowanie) ze szczególnym uwzględnieniem stanu komunikacji poprzez: przykładowe prezentacje studiów przypadków w wykonaniu wykładowcy.

LABORATORIA:

1. Praktyczne zastosowanie wiedzy dotyczącej rozszerzonej diagnozy logopedycznej:
2. Opisy mocnych stron badanej osoby i objawów zaburzeń mowy oraz wpływ złożonych patomechanizmów na jej rozwój (funkcjonowanie) ze szczególnym uwzględnieniem stanu komunikacji poprzez: prezentacje studiów przypadków w wykonaniu par studentek (na podstawie relacji z wcześniej przeprowadzonego samodzielnie badania i nagrań na DVD) ze szczegółowym omówieniem: diagnozy wraz z uzasadnieniem, rokowań dotyczących dalszego rozwoju mowy u podopiecznych oraz planu usprawniania logopedycznego z zaznaczeniem celu terapii.

LITERATURA OBOWIĄZKOWA

do wykładu i ćwiczeń

1. Cieszyńska J., Korendo M. (2008). Karty diagnozy. 10 etapów rozwoju dziecka od 4. do 36. miesiąca życia . Kraków: Wydawnictwo Edukacyjne.
2. Cieszyńska J., Korendo M. (2007). Wczesna interwencja terapeutyczna. Kraków: Wydawnictwo Edukacyjne.
3. Emiluta-Rozya D. (2013a). Całościowe badanie logopedyczne, Warszawa: Wyd. APS.
4. Emiluta-Rozya D. (2013b). Próba wykorzystania wybranego zagadnienia z afazjologii w poszukiwaniu patomechanizmów zaburzeń mowy u dzieci [w:] Z. Zaron, J. Porayski-Pomsta (red.). „Język i logopedia”, IPS, Wydział Polonistyki UW.
5. Jauer-Niworowska O., Emiluta-Rozya D. (2017). Wieloczynnikowe uwarunkowania zaburzeń komunikacji językowej 15-letniej pacjentki. STUDIA PRAGMALINGWISTYCZNE, T. IX.
6.Jauer-Niworowska O., Emiluta-Rozya D. (2021). Logopedyczne i psychologiczne aspekty diagnozowania zaburzeń mowy. Wyd. APS.
7. Kwasiborska-Dudek J., Emiluta-Rozya D. (2020). Diagnoza i terapia małego dziecka z ASD. Gdańsk: Harmonia Universalis.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA

1. Emiluta -Rozya D. (2004). Współpraca logopedy z psychologiem i lekarzem w rozpoznawaniu uwarunkowań trudności dziecka w komunikowaniu się werbalnym [w:] J. Przesmycka – Kamieńska „Diagnoza psychologiczna dzieci z trudnościami w porozumiewaniu się werbalnym” UWr.
2. Emiluta-Rozya D. (2018). Klasyfikacje zaburzeń mowy i ich przydatność praktyczna - nieustający problem dyskusji logopedycznej, W: Śniatkowski Sławomir, Emiluta-Rozya Danuta, Bieńkowska Katarzyna ItaNorma i zaburzenia komunikacji językowej w kontekście edukacyjnym. ( red.). Warszawa: Wyd. APS.
3. Grabias S., Woźniak T., Panasiuk J. (2015). Logopedia. Standardy postępowania logopedycznego. Lublin: UMCS.
Iskra I., Szuchnik J. (2005). Diagnoza logopedyczna [w:] Gałkowski T., Szeląg 4. 4. Jastrzębowska G., „Podstawy neurologopedii” Wyd. UO.
Jastrzębowska G. (2005). Diagnoza i terapia rozwojowych zaburzeń mowy [w:] Gałkowski T., Szeląg E., Jastrzębowska G., „Podstawy neurologopedii” Wyd. UO.
5. Jauer -Niworowska O. (2009) Dyzartria nabyta. Diagnoza logopedyczna i terapia osób dorosłych. Warszawa: wyd. APS. (wymagana errata)
6. Jauer -Niworowska O., Kwasiborska J. (2009). Dyzartria - wskazówki do diagnozy różnicowej poszczególnych typów. Gliwice: wyd. Komlogo.
7. Jauer-Niworowska O. (2008). Rola kształtowania prawidłowego schematu ciała w terapii psychologicznej i logopedycznej dzieci z dyzartrią na tle mózgowego porażenia dziecięcego (MPD). W: J.Porayski-Pomsta (red.). Diagnoza i terapia w logopedii. Warszawa: Elipsa.
8. Jauer-Niworowska O. (2008). Diagnoza zaburzeń dyzartrycznych z uwzględnieniem ich patomechanizmu na podstawie doświadczeń własnych i danych z literatury przedmiotu. W: J.Porayski-Pomsta (red.). Diagnoza i terapia w logopedii. Warszawa: Elipsa.
9. Jauer-Niworowska O. (2012). Diagnoza osób z dyzartrią oparta na holistycznym podejściu do pacjenta. Nowe spojrzenie na problematykę. W: Michalik M., Siudak A., Orłowska – Popek Z. (red.). Diagnoza różnicowa zaburzeń komunikacji językowej. Kraków: Wyd. Collegium Columbinum.
10. Jauer-Niworowska O. (2015) Kompleksowa, interdyscyplinarna diagnoza i terapia osób z dyzartriami Uzasadnienie podejścia holistycznego. W: M. Kurowska, E. Wolańska (red.). Metody i narzędzia diagnostyczne w logopedii. Warszawa: Elipsa.
11. Jauer-Niworowska O., Emiluta -Rozya D. (2017). Podstawy teoretyczne diagnozy i terapii logopedycznej pacjentów z uszkodzeniami/dysfunkcjami układu pozapiramidowego. PORADNIK JĘZYKOWY”, z. 6.
12. Krajna E., Żebryk-Stopa A. (2012) Zasady diagnostyki neurologopedycznej [w:] A. Obrębowski (red.) Wprowadzenie do neurologopedii, Termedia, Poznań
13. Krakowiak K., Panasiuk M. (1992). Umiejętności komunikacyjne dziecka z uszkodzonym słuchem, UMCS.
14. Kurowska M., Wolańska E. (red.) (2015). Metody i narzędzia diagnostyczne w logopedii, Elipsa.
15. Smoczyńska M. i współ. (2015). Test Rozwoju Językowego. Warszawa: IBE.
16. Styczek I. (1982). Badanie i kształtowanie słuchu fonematycznego, WSiP.

ORAZ PUBLIKACJE DOBIERANE INDYWIDUALNIE W ZALEŻNOŚCI OD SPECYFIKI STUDIUM PRZYPADKU

LITERATURA OBOWIĄZKOWA

do wykładu i ćwiczeń

1. Cieszyńska J., Korendo M. (2008). Karty diagnozy. 10 etapów rozwoju dziecka od 4. do 36. miesiąca życia . Kraków: Wydawnictwo Edukacyjne.
2. Cieszyńska J., Korendo M. (2007). Wczesna interwencja terapeutyczna. Kraków: Wydawnictwo Edukacyjne.
3. Emiluta-Rozya D. (2013a). Całościowe badanie logopedyczne, Warszawa: Wyd. APS.
4. Emiluta-Rozya D. (2013b). Próba wykorzystania wybranego zagadnienia z afazjologii w poszukiwaniu patomechanizmów zaburzeń mowy u dzieci [w:] Z. Zaron, J. Porayski-Pomsta (red.). „Język i logopedia”, IPS, Wydział Polonistyki UW.
5. Jauer-Niworowska O., Emiluta-Rozya D. (2017). Wieloczynnikowe uwarunkowania zaburzeń komunikacji językowej 15-letniej pacjentki. STUDIA PRAGMALINGWISTYCZNE, T. IX.
6.Jauer-Niworowska O., Emiluta-Rozya D. (2021). Logopedyczne i psychologiczne aspekty diagnozowania zaburzeń mowy. Wyd. APS.
7. Kwasiborska-Dudek J., Emiluta-Rozya D. (2020). Diagnoza i terapia małego dziecka z ASD. Gdańsk: Harmonia Universalis.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA

1. Emiluta -Rozya D. (2004). Współpraca logopedy z psychologiem i lekarzem w rozpoznawaniu uwarunkowań trudności dziecka w komunikowaniu się werbalnym [w:] J. Przesmycka – Kamieńska „Diagnoza psychologiczna dzieci z trudnościami w porozumiewaniu się werbalnym” UWr.
2. Emiluta-Rozya D. (2018). Klasyfikacje zaburzeń mowy i ich przydatność praktyczna - nieustający problem dyskusji logopedycznej, W: Śniatkowski Sławomir, Emiluta-Rozya Danuta, Bieńkowska Katarzyna ItaNorma i zaburzenia komunikacji językowej w kontekście edukacyjnym. ( red.). Warszawa: Wyd. APS.
3. Grabias S., Woźniak T., Panasiuk J. (2015). Logopedia. Standardy postępowania logopedycznego. Lublin: UMCS.
Iskra I., Szuchnik J. (2005). Diagnoza logopedyczna [w:] Gałkowski T., Szeląg 4. 4. Jastrzębowska G., „Podstawy neurologopedii” Wyd. UO.
Jastrzębowska G. (2005). Diagnoza i terapia rozwojowych zaburzeń mowy [w:] Gałkowski T., Szeląg E., Jastrzębowska G., „Podstawy neurologopedii” Wyd. UO.
5. Jauer -Niworowska O. (2009) Dyzartria nabyta. Diagnoza logopedyczna i terapia osób dorosłych. Warszawa: wyd. APS. (wymagana errata)
6. Jauer -Niworowska O., Kwasiborska J. (2009). Dyzartria - wskazówki do diagnozy różnicowej poszczególnych typów. Gliwice: wyd. Komlogo.
7. Jauer-Niworowska O. (2008). Rola kształtowania prawidłowego schematu ciała w terapii psychologicznej i logopedycznej dzieci z dyzartrią na tle mózgowego porażenia dziecięcego (MPD). W: J.Porayski-Pomsta (red.). Diagnoza i terapia w logopedii. Warszawa: Elipsa.
8. Jauer-Niworowska O. (2008). Diagnoza zaburzeń dyzartrycznych z uwzględnieniem ich patomechanizmu na podstawie doświadczeń własnych i danych z literatury przedmiotu. W: J.Porayski-Pomsta (red.). Diagnoza i terapia w logopedii. Warszawa: Elipsa.
9. Jauer-Niworowska O. (2012). Diagnoza osób z dyzartrią oparta na holistycznym podejściu do pacjenta. Nowe spojrzenie na problematykę. W: Michalik M., Siudak A., Orłowska – Popek Z. (red.). Diagnoza różnicowa zaburzeń komunikacji językowej. Kraków: Wyd. Collegium Columbinum.
10. Jauer-Niworowska O. (2015) Kompleksowa, interdyscyplinarna diagnoza i terapia osób z dyzartriami Uzasadnienie podejścia holistycznego. W: M. Kurowska, E. Wolańska (red.). Metody i narzędzia diagnostyczne w logopedii. Warszawa: Elipsa.
11. Jauer-Niworowska O., Emiluta -Rozya D. (2017). Podstawy teoretyczne diagnozy i terapii logopedycznej pacjentów z uszkodzeniami/dysfunkcjami układu pozapiramidowego. PORADNIK JĘZYKOWY”, z. 6.
12. Krajna E., Żebryk-Stopa A. (2012) Zasady diagnostyki neurologopedycznej [w:] A. Obrębowski (red.) Wprowadzenie do neurologopedii, Termedia, Poznań
13. Krakowiak K., Panasiuk M. (1992). Umiejętności komunikacyjne dziecka z uszkodzonym słuchem, UMCS.
14. Kurowska M., Wolańska E. (red.) (2015). Metody i narzędzia diagnostyczne w logopedii, Elipsa.
15. Smoczyńska M. i współ. (2015). Test Rozwoju Językowego. Warszawa: IBE.
16. Styczek I. (1982). Badanie i kształtowanie słuchu fonematycznego, WSiP.

ORAZ PUBLIKACJE DOBIERANE INDYWIDUALNIE W ZALEŻNOŚCI OD SPECYFIKI STUDIUM PRZYPADKU

FORMY AKTYWNOŚCI  
ŚREDNIA LICZBA GODZIN NA ZREALIZOWANIE AKTYWNOŚCI
Uczestnictwo w zajęciach np. wykładach, ćwiczeniach i warsztatach 15+ 15 + 30
Przygotowanie się do zajęć, lektury 10
Przeprowadzenie (samodzielne, czyli poza zajęciami, całościowego badania logopedycznego oraz przygotowanie prezentacji studium przypadku) 40
Inne formy – opracowanie protokołu z badań logopedycznych  10
Sumaryczna liczba punktów ECTS 7    

FORMY AKTYWNOŚCI  
ŚREDNIA LICZBA GODZIN NA ZREALIZOWANIE AKTYWNOŚCI
Uczestnictwo w zajęciach np. wykładach, ćwiczeniach i warsztatach 15+ 6 + 24
Przygotowanie się do zajęć, lektury 10
Przeprowadzenie (samodzielne, czyli poza zajęciami, całościowego badania logopedycznego oraz przygotowanie prezentacji studium przypadku) 40
Inne formy – opracowanie protokołu z badań logopedycznych  10
Sumaryczna liczba punktów ECTS 7